Бид хоёр зүрхээ солилцоод...

Бид хоёр зүрхээ солилцоод
Бие биенийхээ халаасанд хийж өгсөн юм

,,,

Зүрхэндээ
Нулимсаа сүвлээд
Зөвхөн чамд сонсогдох аяны
Ноот бүрийг хэлхлээ
Тэгээд энэ хэлхээгээ гартаа өлгөж
Тэнгэр лүү сарвайгаад
Гэрийн чинь гадаа очих сарны
Гэзгэнд нь зүүж өгөөд явууллаа
Өөрийг минь бодож нойргүй хонох вий гээд
Өөрийнхөө нэг хэлтэрхийг ингээд дуу болгочихлоо
Үүдэнд чинь очоод
Чамайг минь бүүвэлэг дээ
Сайхан нойрсоорой
Саяхан минийх байсан гайхамшиг минь /2011. 12. 30/

Тэнгэрээс унах цасны ширхэг болгонд хувилаад,
Дэлгэсэн гарын чинь алган дээр дахин дахин хайлахсан
Тэврэх бүртээ л надад
Дэлхийг бэлэглэдэг чиний
Дэргэд чинь эрхэлж суухдаа
Диваажинг тэнд гэж итгэхсэн...2011,12,15

Борооны эгч

Би хүмүүсийг аль нэг улиралтай, эсвэл байгалийн үзэгдэлтэй зүйрлэх “өвчтэй” юм. Салхи шиг, цас шиг, намар шиг, зун шиг хүмүүстэй зөндөө л учирч байлаа. Бүр шүүдэр шиг жижигхэн, бөөрөнхий, хүрэхэд хүртэл хайран хүн байдаг гээч. Харин үнэн өнгө, жинхэнэ хэлбэр дүрс нь хэнд ч ологддоггүй, ойлгогддоггүй болохоор, өөрийгөө “Солонгон охин” гэж нэрлэсэн хэрэг.

Бурхантай хийсэн яриа

“Нэгэн нулимасны дусал галыг унтрааж
Нэгэн хар цэцэг дэлбээгээ нээж байна...
Би хэн нэгэн залбирахыг сонсож байна”

Нисдэг өвөл /Дурсамж тэмдэглэл/

Шинэхэн цасан дээр гүйсэн тагтааны мөрийг дагах нь,тэр нэг өвлөөр миний олсон хамгийн сонирхолтой ажил. Цав цагаан гудамжин дээр унасан жижиг хар однууд шиг харагдах шувууны саврын мөрүүдийг дагаж явсаар заримдаа танихгүй, мэдэхгүй газар оччихоод буцаж гэрээ олох гэж зүдэрдэгсэн.

Салхи байсныг чинь мэдсэнгүй

Үсийг минь ширхэглэн имэрч
Үнэрийг минь хэсэгчлэн хулгайлдаг байсан
Салхи байсныг чинь мэдсэнгүй
Санаанд оромгүй атлаа санаанд орж
Санагдмааргүй атлаа санагдаад байдаг байсан...
Салхи байсныг чинь мэдсэнгүй
Зүүд шиг хоосон, энэ ертөнцийнх биш чамайг
Зүсээ арав хувилгахад чинь огт гайхаагүй ч
Зөрөөд өнгөрөх чинь л үнсэлт адил намайг сульдаадагт
Зүгийг чинь дагаж би зөндөө хийссээн
Салхи байсныг чинь мэдээгүй
Үхэл мэт амьдрал
Үнэн мэт худал минь...
Аюул дүүрэн тайтгарал
Алдаа бас оноо минь
Арай л хожимдож, бас
Арай л эртдэж ирсэн амраг минь
Анхны бороо минь...
Ахиж бичигдэхгүй хамгийн төгс шүлэг минь
Ганцхан чамд л зохидог
Тэр их эрх чөлөөний
Гараас нь зуурч үзэх гэж
Дэндүү их хичээлээ
Салхи байсныг чинь мэдээгүй юм аа, уучил
Салхи байсныг чинь л...

2011,09,27

Дурлалтай нүүр тулахуй

Би өөрийгөө “тийм” гэж боддог, бүр тэр бодолдоо бат итгэдэг байлаа. Гэтэл юу болсон гэж санана? Дурлаад ирсэн чинь, би “тийм” биш эсрэгээрээ “ийм” болж таарлаа. Бүр нилээн хэдэн талаараа гээч.